مقدمه: ارتقای کیفیت آموزش عالی، به ابتکار و نوآوری در اندیشه و عمل عاملان انسانی آموزش عالی و دانشگاه‌ها بستگی دارد. وضعیت کیفی آموزش عالی و دانشگاه‌ها، در گذر تاریخی آنها شکل می‌گیرد و کیفیت موجود هر دانشگاهی متأثر از اندیشه‌ای است که مدیران و اعضای هیات علمی و کارکنان آن راجع به دانشگاه دارند. هدف کلی پژوهش حاضر، تأثیر رهبری بصیر با رویکرد پسانوین‌گرایی بر ارتقای کیفیت آموزشی، استقلال دانشگاهی و بین‌المللی‌سازی در دانشگاه‌های علوم پزشکی کلان منطقه یک بود. 
روش شناسی: این پژوهش از نظر هدف، کاربردی که با رویکرد آمیخته (کیفی و کمی) انجام شد. در رویکرد کیفی از روش دلفی و در رویکرد کمی از روش توصیفی از نوع همبستگی استفاده شد. جامعه آماری آن را در بخش کیفی، اساتید دانشگاه‌های علوم پزشکی کلان منطقه یک به تعداد 20 نفر که با در نظر گرفتن قانون اشباع تعداد 10 نفر و در بخش کمی، مدیران و معاونین واحدها، دانشکده‌ها، مدیران گروه‌ها و اساتید هیات علمی دانشگاه‌های علوم پزشکی کلان منطقه یک به تعداد 1851 نفر که با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای براساس واحد دانشگاهی و بر اساس فرمول کوکران تعداد 320 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. جهت جمع‌آوری داده‌ها از پرسش‌نامه محقق ساخته رهبری بصیر با رویکرد پسانوین‌گرایی، پرسش‌نامه کیفیت آموزشی صادقی و همکاران (1396) ، پرسش‌نامه محقق ساخته استقلال دانشگاهی و پرسش‌نامه محقق ساخته بین‌المللی‌سازی استفاده شد. جهت تجزیه و تحلیل داده‌ها از آزمون‌های تحلیل عاملی اکتشافی و تحلیل عاملی تاییدی و معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزارهای SPSS21 و PLS3.2 استفاده شد. 
یافته ها: نتایج نشان داد که رهبری بصیر با رویکرد پسانوین‌گرایی دارای دو بعد (فردی و سازمانی) است. بعد فردی دارای سه مؤلفه (ویژگی‌های رهبران بصیر، مهارت‌های رهبران بصیر و رفتارهای رهبران بصیر) و بعد سازمانی دارای سه مؤلفه نقش (تماتیک) رهبران بصیر در سازمان، نقش (شماتیک) رهبران بصیر در سازمان و نقش (ماتریک) رهبران بصیر در سازمان می‌باشد.
نتیجه گیری: تأثیر رهبری بصیر با رویکرد پسانوین‌گرایی بر کیفیت آموزشی، استقلال دانشگاهی و بین‌المللی‌سازی دانشگاه‌های علوم پزشکی مثبت و معنادار می‌باشد و مدل ارائه شده نیز دارای برازش مناسب می‌باشد.