این مقاله به تأثیر هوش مصنوعی بر حقوق مالکیت فکری در محیط‌های آموزش عالی دیجیتال می‌پردازد. پیشرفت هوش مصنوعی در محیط‌های آموزش عالی دیجیتال، چالش‌های جدیدی در حقوق مالکیت فکری ایجاد کرده است. از آنجا که قوانین فعلی عموماً «خلق انسانی» را شرط حمایت می‌دانند، تعیین مالکیت آثار تولیدشده توسط هوش مصنوعی (مانند محتوای آموزشی، پژوهش‌ها یا نرم‌افزارها) مبهم است.

جستجوی مقالات براساس واژگان کلیدی فارسی؛ هوش مصنوعی ، مالکیت فکری، آموزش عالی حقوق، ایران و نیز معادل انگلیسی این کلیدواژه‌ها در پایگاه های اطلاعاتی و استنادی معتبر از جمله PubMed، Web of Science، Scopus، Google scholar، Science Direct ، SID و Magiran مورد بررسی قرار گرفت. تمام مقالات اصیل جهت ورود به مطالعه جمع آوری و بررسی گردیدند. معیارهای های غربالگیری با اعمال معیارهای وورد و خروج در سه مرحله صورت گرفت؛ 24 مقاله در ابتدای جستجو یافت شد در مرحله غربالگری (4 مرحله ابتدایی) 9 مقاله از مطالعه خارج شده اند و در مرحله انتهای غربالگری 15مقاله مرتبط با هدف مطالعه باقی ماندند که مورد ارزیابی محتوایی قرار گرفت و وارد مطالعه شدند. هوش مصنوعی با ایجاد تحول در خلق آثار دانشگاهی، نظام سنتی مالکیت فکری را با چالش مواجه کرده و نیازمند بازنگری فوری در سیاست‌گذاری‌های آموزشی و حقوقی است. این امر مستلزم تعادل بخشی بین حمایت از نوآوری‌های دیجیتال و حفظ حقوق مؤلفان در فضای آکادمیک است.