در اقتصادهای پیشرفته، سیاست‌های آموزش عالی عمدتاً بر ایجاد شبه‌بازارها متمرکزند تا امکان انتخاب بهتر را برای دانشجویان فراهم کنند. با این حال، شواهد نشان می‌دهد که این حق انتخاب به ظاهر هدایت‌شده، اغلب آرمانی و مبهم است، چرا که محاسبه بازده واقعی سرمایه‌گذاری در آموزش عالی برای ذینفعان اصلی آن (یعنی دانشجویان) با ابهاماتی همراه است. این پژوهش با توجه به این چالش، به بررسی تأثیر سیاست‌های مالیاتی بر ماهیت تصمیم‌های تحصیلی افراد در سرمایه‌گذاری بر آموزش عالی می‌پردازد. روش‌شناسی: این مطالعه به روش مرور سیستماتیک انجام شده و قلمرو آن شامل کشورهای اروپایی و آمریکاست. در این پژوهش، «تصمیم‌های تحصیلی افراد» در ابعاد ذیل تعریف شده‌اند: انتخاب سطح و نوع رشته تحصیلی بر اساس نرخ بازده سرمایه، محاسبه هزینه‌های دانشگاه، برآورد حداقل مدت زمان اخذ مدرک و درآمد احتمالی آینده، تفاوت درآمدی بر اساس نوع مؤسسه آموزشی، متغیرهای جمعیت‌شناختی و شرایط اقتصادی محلی، تعدیل بازده مورد انتظار از سرمایه‌گذاری در آموزش عالی، سیاست‌های مالیاتی دولتی (مانند وام‌های مشروط بر درآمد، وام‌های شهریه‌ای و مزایای مالیاتی مرتبط با تحصیل). یافته‌ها: نتایج پژوهش نشان می‌دهد که سیاست‌های مالیاتی تأثیر معناداری بر تصمیم‌های تحصیلی افراد دارند، اما اندازه این تأثیر در شرایط مختلف متفاوت است. برخی مطالعات از اثرات مثبت این سیاست‌ها حمایت می‌کنند، در حالی که برخی دیگر استدلال می‌کنند که در مواردی که آموزش عالی نقش سیگنال‌دهی (و نه افزایش بهره‌وری) دارد، مزایای مالیاتی ممکن است کارایی لازم را نداشته باشند و حتی منجر به سرمایه‌گذاری بیش‌ازحد افراد مرفه اما کم‌توان تحصیلی شوند. نتیجه‌گیری و پیشنهادها: با توجه به یافته‌های متناقض، پیشنهاد می‌شود سیاست‌گذاران از مکانیسم‌های مالیاتی هدفمند مانند سیستم مالیات فارغ‌التحصیلی (GT) یا سیستم مالیات مدرک (DT) استفاده کنند تا تأثیر سازنده‌تری بر تصمیم‌های تحصیلی افراد داشته باشند. این رویکردها می‌توانند به کاهش ناکارآمدی‌ها و افزایش شفافیت در بازده سرمایه‌گذاری آموزشی کمک کنند.