زمینه و هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر سبک زندگی سلامت‌محور بر سرمایه فرهنگی دانشجویان دانشگاه‌های شهرستان بابل و ارائه مدلی تبیینی در این زمینه است.

روش پژوهش: این پژوهش از نظر هدف بنیادی–کاربردی و از نظر روش، آمیخته (کیفی–کمی) از نوع متوالی اکتشافی بوده و داده‌ها به‌صورت مقطعی گردآوری شده‌اند. در بخش کیفی، با استفاده از روش نظریه‌پردازی داده‌بنیاد کلاسیک، داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با 10 نفر از اساتید و مدیران دانشگاهی تا رسیدن به اشباع نظری جمع‌آوری و با نرم‌افزار Maxqda تحلیل شدند. در بخش کمی، پژوهش به روش توصیفی–پیمایشی انجام شد و جامعه آماری شامل 29206 نفر از دانشجویان دانشگاه‌های شهرستان بابل بود که 379 نفر با استفاده از جدول کرجسی–مورگان و روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسش‌نامه محقق‌ساخته سبک زندگی سلامت‌محور، پرسش‌نامه سرمایه فرهنگی شربتیان و اسکندری و پرسش‌نامه عملکرد تحصیلی فام و تیلور بود که روایی و پایایی آن‌ها مورد تأیید قرار گرفت. داده‌های کمی با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS، LISREL و Smart-PLS و با بهره‌گیری از تحلیل عاملی و مدل‌سازی معادلات ساختاری تحلیل شدند.

یافته‌ها: پژوهش نشان داد سبک زندگی سلامت‌محور تأثیر مثبت و معناداری بر سرمایه فرهنگی دانشجویان دارد و مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار است.

نتیجه گیری: حاکی از آن است که تقویت سبک زندگی سلامت‌محور می‌تواند از طریق ارتقای سرمایه فرهنگی، به بهبود وضعیت تحصیلی و فرهنگی دانشجویان منجر شود. بر این اساس، توجه به برنامه‌های ارتقای سبک زندگی سلامت‌محور در دانشگاه‌ها می‌تواند نقش مؤثری در توسعه سرمایه فرهنگی و بهبود عملکرد تحصیلی دانشجویان ایفا کند.