مقدمه: یکی از اساسی ترین ظرفیت سازی های دانشگاه تولید و انتقال علم است و اساتید به عنوان پیشرانه های این امر، نقش برجسته و مهمی را ایفا می­کنند. لذا هدف کلی پژوهش حاضر، ارائه مدلی مبتنی بر تاثیر منتورینگ (ارشادگری) بر کیفیت آموزشی در دانشگاه فرهنگیان استان مازندران با رویکرد توسعه دانشگاه­های نسل چهارم است .
روش کار: پژوهش­ کاربردی حاضر در سال 1401-1402 با رویکرد ترکیبی (کیفی و کمی) با طرح اکتشافی انجام شد. در رویکرد کیفی از روش دلفی و در رویکرد کمی چون به بررسی وضعیت موجود پرداخته، از روش توصیفی از نوع پیمایشی استفاده شد. جامعه آماری در بخش کیفی، اساتید دانشگاه­های فرهنگیان استان مازندران و در بخش کمی، اعضای هیات علمی و حق التدریس دانشگاه فرهنگیان مازندران به تعداد 177 نفر بوده است. در بخش کیفی با استفاده از روش نمونه­گیری هدفمند تعداد 10 نفر به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند.  در بخش کمی بر اساس فرمول کوکران از مجموع 177 نفر تعداد 121 نفر با روش نمونه­گیری تصادفی طبقه­ای براساس جنسیت به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. جهت جمع آوری داده ها از پرسش­نامه محقق ساخته منتورینگ با رویکرد توسعه دانشگاه­های نسل چهارم استفاده شد. جهت تجزیه و تحلیل داده‌‌ها از آزمون‌‌های تحلیل عاملی اکتشافی، تحلیل عاملی تاییدی و معادلات ساختاری استفاده شد.
یافته ها: نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل داده­ها در این مطالعه نشان داده است که  رابطه بین منتورینگ و کیفیت آموزشی با ضریب استاندارد0/766   و در سطح قوی برقرار است.
نتبجه گیری: در راستای هدف پژوهش نتایج نشان داد که تاثیر منتورینگ بر کیفیت آموزشی در دانشگاه فرهنگیان بارویکرد توسعه دانشگاه­های نسل چهارم مثبت و معنادار می‌‌باشد و مدل ارائه شده نیز دارای برازش مناسب می‌‌باشد.