مقدمه و هدف: نگهداشت نیروی انسانی یک مفهوم کلیدی در مدیریت منابع انسانی است که به فرایند حفظ و توسعه منابع انسانی در یک سازمان اشاره دارد. هدف کلی پژوهش حاضر، اولویت بندی پیشران­های نگهداشت نیروی انسانی در مجتمع دانشگاهی پیامبر اعظم دانشگاه علوم پزشکی مازندران بود.
روش شناسی: پژوهش کاربردی حاضر در سال 1402 با رویکرد توصیفی از نوع همبستگی  انجام شد. جامعه آماری آن را کلیه کارکنان مجتمع دانشگاهی پیامبر اعظم دانشگاه علوم پزشکی مازندران به تعداد 750 نفر تشکیل می­دادند که براساس جدول کرجسی و مورگان (1970) تعداد 254 نفر با روش نمونه­گیری تصادفی طبقه­ای برحسب جنسیت به عنوان نمونه انتخاب شدند. جهت جمع‌آوری داده­ها از پرسش­نامه محقق ساخته با 30 سوال و سه بعد (عامل فردی، عامل سازمانی و عامل محیطی) استفاده شد. روایی صوری و محتوایی ابزار به تایید متخصصان رسید و پایایی آن با استفاده از آزمون ضریب آلفای کرونباخ 83/0 محاسبه شد. جهت تجزیه و تحلیل داده­ها از آزمون­های تی تک نمونه­ای و فریدمن استفاده شد.
یافته ها:  نتایج نشان داد که عامل فردی، سازمانی و محیطی بر نگهداشت نیروی انسانی در مجتمع دانشگاهی پیامیر اعظم دانشگاه علوم پزشکی مازندران تاثیر معناداری دارند. همچنین نتایج آزمون فریدمن نشان داد که اولویت بندی پیشران­های نگهداشت نیروی انسانی در مجتمع دانشگاهی پیامبر اعظم دانشگاه علوم پزشکی مازندران متفاوت است و عامل سازمانی با میانگین رتبه­ ای 2/14 در رتبه اول و عامل محیطی با میانگین رتبه ای 1/92در رتبه آخر قرار دارد.
نتیجه گیری: به طور کلی، نگهداشت نیروی انسانی به عنوان یک فرایند استراتژیک در مدیریت منابع انسانی، به سازمان کمک می کند تا با حفظ تجربه و دانش، کاهش هزینه‌های جذب و آموزش، حفظ سرمایه انسانی، افزایش رضایت کارکنان به حفظ ثبات سازمانی و پیشرفت مداوم دست یابد.