زمینه و هدف: در دنیای امروز، تسلط بر نرم‌افزارهای طراحی به بخشی جدایی‌ناپذیر از توانمندی‌های یک طراح تبدیل شده است، هدف اصلی این پژوهش، بررسی تأثیر مؤلفه‌های مختلف آموزش نرم‌افزارهای کاربردی بر ابعاد مهارت‌های طراحی دانشجویان رشته هنرهای تجسمی است.

روش پژوهش: این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی بوده و جامعه آماری آن شامل 400 نفر دانشجویان مقطع کاردانی و کارشناسی رشته هنرهای تجسمی آموزشکده ملی مهارت دختران گرگان در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ می‌باشد و از میان آن‌ها با استفاده از فرمول کوکران، تعداد نمونه 200 نفر تعیین شد که به روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها پرسشنامه محقق‌ساخته‌ای بود که روایی آن توسط اساتید متخصص تأیید و پایایی آن با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ (۰.۸۸) محاسبه گردید. این پرسشنامه شامل سوالاتی برای سنجش ۵ مؤلفه آموزش نرم‌افزار (کیفیت محتوا و تدریس، مرتبط بودن نرم‌افزار، تمرین عملی، یکپارچگی با تئوری، دسترسی به منابع) و ۷ مؤلفه مهارت طراحی (خلاقیت، مهارت فنی، درک مبانی، حل مسئله بصری، ارتباط بصری، زیبایی‌شناسی، سرعت و کارایی) بر اساس طیف لیکرت بود. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS و آزمون‌های همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند.

یافته‌ها: یافته‌های کلیدی نشان داد که بین مؤلفه‌های آموزش نرم‌افزار و توسعه مهارت‌های طراحی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (p<0.01). به طور مشخص، مؤلفه‌های «کیفیت محتوا و روش تدریس» و «میزان تمرین عملی» بیشترین تأثیر را بر «مهارت فنی و اجرایی» و «سرعت و کارایی» دانشجویان داشتند. همچنین، «یکپارچگی آموزش نرم‌افزار با مبانی نظری» با «خلاقیت و ایده‌پردازی» و «توانایی حل مسئله بصری» همبستگی معناداری نشان داد.

نتیجه‌گیری: نتایج این پژوهش می‌تواند راهنمای مفیدی برای بازنگری در سرفصل‌های آموزشی، بهبود شیوه‌های تدریس نرم‌افزار و توجه بیشتر به پیوند آموزش ابزار با پرورش مهارت‌های بنیادین طراحی در دانشکده‌های هنر باشد.