زمینه و هدف: آموزش و یادگیری، همواره به‌عنوان یک فرایند دوجانبه مطرح است و سبک‌های یادگیری که عادات پردازش اطلاعات دریافتی افراد هستند، از عوامل مؤثر در یادگیری محسوب می‌شوند. لذا هدف کلی پژوهش حاضر، بررسی تأثیر سبک‌های یادگیری بر درگیری تحصیلی دانشجویان دانشگاه‌های استان مازندران است.

روش شناسی: این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی از نوع پیمایشی می‌باشد. جامعه آماری آن را، دانشجویان دانشگاه‌های استان مازندران به تعداد 49602 نفر تشکیل می‌دهند که براساس فرمول کوکران تعداد 381 نفر با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی طبفه‌ای به عنوان نمونه انتخاب شدند. جهت جمع‌آوری داده‌ها از پرسش‌نامه سبک‌های یادگیری کلب (1985) با 12 سوال و پرسش‌نامه درگیری تحصیلی فریدریکس و همکاران (2004) با 15 سوال استفاده شد. روایی صوری و محتوایی ابزارها به تایید متخصصان رسید و پایایی آنها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ برای پرسش‌نامه سبک‎های یادگیری 95/0 و پرسش‌نامه درگیری تحصیلی 92/0 محاسبه شد. جهت تجزیه و تحلیل داده‌ها از آزمون رگرسیون چندمتغیره استفاده شد.

یافته‌ها: سبک‌های یادگیری (تجربه عینی، مشاهده تأملی، مفهوم‌سازی انتزاعی و آزمایشگری فعال) بر درگیری تحصیلی دانشجویان دانشگاه‌های استان مازندران تاثیر مثبت و معناداری دارند. همچنین مقدار نتایج آزمون رگرسیون نشان داد که: سبک یادگیری مفهوم سازی انتزاعی با ضریب بتا 359/0 =β بیشترین تاثیر را بر درگیری تحصیلی دانشجویان دارد.

نتیجه‌گیری: سبک‌های یادگیری بر درگیری تحصیلی دانشجویان تاثیر مثبت و معناداری دارند. بنابراین به مدیران و مسئولان دانشگاه پیشنهاد می‌شود که به شناسایی و ارزیابی سبک‌های یادگیری دانشجویان توجه داشته باشند تا از این طریق موجب درگیری تحصیلی و در نهایت بهبود عملکرد تحصیلی آنان شوند