زمینه و هدف: برون گرایی علمی مسئله مهم در اعضای هیأت علمی دانشگاهاست. هدف کلی پژوهش حاضر بررسی بازنمایی تجارب زیسته و ادراکات اعضای هیأت علمی دانشگاه شهید باهنر کرمان در خصوص برون‌گرایی علمی است.

روش پژوهش: روش پژوهش برحسب هدف کاربردی و بر اساس شیوه گردآوری داده‌ها، مطالعه‌ای کیفی از نوع پدیدارشناسی بود. مشارکت‌کنندگان شامل اعضای هیئت علمی دانشگاه شهید باهنر کرمان بودند. با استفاده از روش «نمونه‌گیری هدفمند» از نوع «نمونه‌گیری موارد مطلوب»، 15 نفر انتخاب شدند. از روش مصاحبه نیمه‌ساختار یافته جهت گردآوری داده‌ها استفاده شد. در پژوهش حاضر برای اعتباربخشی از مدل قابلیت اعتماد لینکلن و گوبا استفاده شد. از روش تحلیل محتوا و کدگذاری برای بررسی سؤال‌های مصاحبه استفاده شد و فرایند کدگذاری در سه مرحله‌ی کدگذاری باز و محوری و انتخابی انجام شد.

یافته ها: نتایج نشان داد: عوامل بازدارنده برون‌گرایی علمی: 1) عوامل ساختاری، 2) عوامل محیطی-زمینه‌ای، 3) عوامل فردی. عوامل تسهیل‌کننده: 1) سازوکارهای انگیزش بیرونی؛ 2) انگیزش درونی برای توسعه و بالندگی شغلی؛ 3) احساس مسئولیت و حساسیت نسبت به جامعه؛ 4) قوانین، مقررات و سیاست‌ها حمایت کننده؛ 5) آمایش آموزش عالی؛ 6) استقلال دانشگاه؛ 7) سیاست‌گذاری کلان ارتباط دانشگاه با جامعه؛ 8) پیشبرد بین‌المللی‌سازی دانشگاه‌ها و تعاملات فرامرزی؛ 9) پژوهش کاربردی؛ 10) جو و فرهنگ دانشگاهی برونگرا؛ 11) آموزش پاسخگو؛ 12) توسعه سازوکارهای علم‌سنجی و ارزیابی عملکرد علمی. درنهایت، چارچوب بهبود برون‌گرایی علمی: 1) اصلاح و تغییر قوانین، مقررات و سیاست‌های دانشگاه؛ 2) سیاستگذاری کلان آموزش پاسخگو؛ 3) سیاستگذاری کلان ارتباط دانشگاه و صعنت؛ 4) استقلال علمی و دانشگاهی؛ 5) آمایش آموزش عالی؛ 6) بین‌المللی‌سازی دانشگاه؛ 7) پیشبرد خصوصی سازی؛ 8) تغییر و تحول جو و فرهنگ دانشگاهی؛ 9) معیار و ملاک ارزشیابی و ارزیابی عملکرد؛ 10) توسعه سازوکارهای علم سنجی.

نتیجه گیری: بر اساس نتایج بازنمایی تجارب زیسته و ادراکات اعضای هیأت علمی دانشگاه شهید باهنر کرمان در خصوص برون‌گرایی علمی نیازمند اصلاح و تغییر در قوانینبر اساس آمایش آموزش عالی، خصوصی سازی و بین‌المللی سازی است.