زمینه و هدف: اثربخشی آموزش مجازی تنها به محتوای آموزشی و دسترسی به فناوری وابسته نیست؛ کیفیت تعامل استاد و دانشجو نیز در مشارکت و تجربه یادگیری نقش دارد. لذا هدف کلی این پژوهش، طراحی و اعتبارسنجی مدل آموزش مجازی با تأکید بر تعامل استاد ـ دانشجو در راستای ارتقای سلامت می‌باشد.

روش پژوهش: این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی از نوع پیمایشی بود. جامعه آماری آن را، دانشجویان دانشگاه‌های استان گلستان شامل (دانشگاه فرهنگیان، آزاد اسلامی و علوم پزشکی) به تعداد 28716 نفر تشکیل می‌دادند که براساس فرمول کوکران تعداد 379 نفر با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای به عنوان نمونه انتخاب شدند. جهت جمع‌آوری داده‌ها از پرسش‌نامه محقق ساخته با 89 سوال استفاده شد. روایی و پایایی ابزار مورد تایید قرار گرفت. جهت تجزیه و تحلیل داده‌ها از آزمون معادلات ساختاری استفاده شد.

یافته‌ها: آموزش مجازی با تأکید بر تعامل استاد ـ دانشجو در راستای ارتقای سلامت دارای ۶ بعد و 14 مولفه است که این ابعاد و مولفه‌ها با متغیر اصلی (آموزش مجازی با تاکید بر تعامل استاد-دانشجو در راستای ارتقای سلامت ارتباط معناداری دارند. در این میان، ابعاد «تعامل استاد–دانشجو در آموزش مجازی» و «کیفیت و استمرار تعامل استاد–دانشجو» به‌عنوان سازه‌های کلیدی میانی، نقش واسطه‌ای مهمی در انتقال اثر مؤلفه‌ها به متغیر اصلی ایفا می‌کنند.

نتیجه‌ گیری: در مدل آموزش مجازی با تأکید بر تعامل استاد ـ دانشجو در راستای ارتقای سلامت، کیفیت و استمرار تعامل و سطح تعامل استاد ـ دانشجو نقش واسطه‌ای مهمی ایفا می‌کنند. بر این اساس، پیشنهاد می‌شود دانشگاه‌ها با توانمندسازی استادان، تقویت بازخورد مستمر و فعالیت‌های مشارکتی، فراهم‌کردن ابزارهای فناورانه و کاهش موانع سازمانی و فردی، زمینه تعامل مؤثرتر در آموزش مجازی را فراهم کنند.